Emma περνούσε δύσκολες στιγμές. Μετά την απώλεια των γονιών του έμεινε μόνη, με μικρές οικονομίες και το βάρος της μοναξιάς. Μια μέρα βροχερή νύχτα, όταν στο πορτοφόλι της έχει απομείνει μόνο 50 δολάρια, αποφάσισε να δώσει το μισό εντελώς άγνωστο στο μανάβικο. Δεν ήλπιζα σε ευγνωμοσύνη, αλλά η μοίρα αποφάσισε διαφορετικά.
Δαγκώνοντας τα δάκρυα, Emma έλεγε στον εαυτό της μαμάς κλειδιά: δύσκολες μέρες αναγκαστικά θα περάσουν. Η απώλεια αγαπημένων σας αφήσει στην καρδιά της κενό και άδειο ψυγείο υπενθύμισε την ανάγκη να αποθηκεύσετε κάθε δεκάρα σας.
Σε μια μέτρια λίστα με τα ψώνια ήταν μόνο τα πιο απαραίτητα προϊόντα: ψωμί, αυγά, μακαρόνια.
Στο ταμείο την προσοχή της τράβηξε ένας ηλικιωμένος άντρας. Είναι δειλά ρώτησε τον ταμία αν θα μπορούσε να πάρει τουλάχιστον το ψωμί, αναγνωρίζοντας ότι δεν είχε φάει δύο μέρες. Κορίτσι για τα λεφτά που δεν ήξερα τι να κάνω.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, Emma έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός:
— Θα πληρώσω, — ήρεμα είπε.
Ο άντρας την κοίταξε στα μάτια, γεμάτα έκπληξη και ειλικρινή ευγνωμοσύνη. Προσπάθησε να αρνηθεί, αλλά η Έμμα επέμενε:
— Σε δύσκολους καιρούς βοήθεια είναι ιδιαίτερα σημαντική.
Πληρώνοντας για την αγορά, του ευχήθηκε καλή σας μέρα και πήγε κάτω από τη βροχή, ακόμη και χωρίς να μάθει το όνομά του.
Το επόμενο πρωί η Emma πήγε σε μια σημαντική συνέντευξη για δουλειά. Ήταν η ευκαιρία να αρχίσει μια νέα ζωή. Ευρύχωρο κτίριο γραφείων με γυάλινους τοίχους και γυαλιστερό δάπεδο φάνηκε κάτι ανέφικτο.
Όταν την κάλεσαν στο γραφείο, θα κινηθώ: στο τραπέζι καθόταν ο ίδιος από το κατάστημα.
Αυτός χαιρέτησε θερμά και πραγματοποιήθηκε συζήτηση, κατά την οποία η Έμμα προσπάθησε να κρατήσει νευρικότητα. Μετά την επίσημη μέρη της ζήτησε να μείνει για λίγο διάστημα.
— Χθες είδατε δεν είναι άστεγο και το άτομο που χρειαζόταν υποστήριξη, — ήσυχα άρχισε. — — Χάλασε, το πορτοφόλι έμεινε στο σπίτι… εγώ απλά περπάτησε γύρω από την πόλη σε αναζήτηση της απαντήσεις για τα εσωτερικά θέματα.
Τον άντρα τον έλεγαν Κ. Watson, και ήταν ο γενικός διευθυντής της εταιρείας, στο οποίο προσέφυγε η Έμμα.
Παραδέχτηκε ότι οι επαγγελματικές δεξιότητες που παράγονται σε αυτόν εντύπωση, αλλά ακριβώς εκδηλώθηκε η καλοσύνη έχει εντοπίσει απόφαση.
— Μας χρειάζονται τέτοιοι άνθρωποι, όπως εσείς, είπε. — Τους ανθρώπους που βλέπουν σε άλλες δεν την εμφάνιση και την ψυχή.
Και τότε εκείνος άπλωσε το χέρι:
— Η δουλειά σας, η Έμμα. Καλώς ήρθατε στην ομάδα μας.
Εκείνη τη μέρα θύμισε ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές καλή καρδιά μπορεί να αλλάξει όχι μόνο κάποιου πεπρωμένο, αλλά και τη δική μου.
