Όταν έφτασα στο μαιευτήριο το βράδυ με συσπάσεις, ο σύζυγός μου κι εγώ περιμέναμε με ανυπομονησία το τέταρτο παιδί μας. Η οικογένειά μας θεωρούνταν ήδη «απελπιστικά μεγάλη».
Ο δεύτερος και ο τρίτος γιος μας είναι δίδυμοι — παρόλο που δεν είχαμε ποτέ πριν δίδυμα στην οικογένειά μας. Κατά τη διάρκεια της επόμενης εγκυμοσύνης μου, το αστείο της οικογένειας ήταν: «Κι αν είναι πάλι δίδυμα;»
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες εξεπλάγησαν πολύ και χρειάστηκε να βοηθήσουν πολύ στην αρχή. Στο δεύτερο υπερηχογράφημα, μπορούσαμε ήδη να καταλάβουμε αν περιμέναμε ξανά δίδυμα.
Αλλά όχι — ο τέταρτος «νίντζα» ήρθε μόνος του. Στο τέλος, όλα πέρασαν πίσω μας. Με έβαλαν σε ένα ιδιωτικό, μονόκλινο δωμάτιο που είχαμε πληρώσει εκ των προτέρων με τον σύζυγό μου.
Λίγες ώρες αργότερα, μου έφεραν το μωρό για θηλασμό. Λίγα λεπτά αργότερα, ο αρχιιατρός μπήκε με ανήσυχη έκφραση και είπε:
— Έχουμε ένα μικρό πρόβλημα…
Σήμερα το πρωί, μια 18χρονη κοπέλα γέννησε ένα κοριτσάκι, υπέγραψε έγγραφο παραίτησης, κάλεσε ταξί και έφυγε από το νοσοκομείο.
Μετά τον τοκετό, μόλις που μπορούσε να περπατήσει, αλλά δεν ήθελε να μείνει ούτε λεπτό παραπάνω. Έπρεπε να την αφήσουμε να φύγει.
Το μωρό είναι πανέμορφο και υγιές. Ξέρω πόσο ήθελες δίδυμα. Έτσι σκέφτηκα… ίσως θα έπαιρνες εσύ αυτό το μωρό;
— Θα μπορούσαμε να γράψουμε ότι εσύ τη γέννησες… — Απλώς δεν θέλω αυτό το παιδί να καταλήξει σε ορφανοτροφείο. Τι ζωή είναι αυτή για ένα μωρό; Μου ραγίζει την καρδιά… Φυσικά και είναι παράνομο.
Υπάρχει τρόπος να ξεκινήσει μια επίσημη διαδικασία υιοθεσίας, αλλά διαρκεί μήνες και δεν προσφέρει καμία εγγύηση. Και μέχρι τότε, το μωρό θα βρίσκεται σε ορφανοτροφείο.
Είναι τόσο λυπηρό… Ειλικρινά, έμεινα άναυδη… Γνώριζα πολύ καλά την προϊσταμένη νοσοκόμα, Λιουντμίλα Στεπάνοβνα. Ήταν μια ευγενική και φιλική γυναίκα. Μιλήσαμε ακόμη και έξω από το νοσοκομείο.
Ίσως γι’ αυτό ήρθε σε μένα με μια τόσο «απρόσεκτη» προσφορά.
